O Kampanii

Dlaczego Kampania pTAK!?

Życie na Ziemi jest cudem. Liczba oraz różnorodność barw, kształtów, dźwięków, smaków, „dotyków”, pomysłów na życie i wreszcie wzajemnych powiązań i relacji jest po prostu nieogarniona.

Dlaczego Kampania pTAK!?


I to jest właśnie Bioróżnorodność - Cud Życia Na Ziemi. Latamy w kosmos i marzymy o spacerze po Księżycu – tymczasem prawdziwy „Kosmos” pełen życia jakby „nie z tej ziemi” odkryjemy w naszym ogrodzie (jeżeli tylko będzie to ogród życiu przyjazny) lub na „zwykłym” spacerze pośród łęgowego lasu (jeżeli mamy szczęście taki jeszcze znaleźć).

Tymczasem, my współcześni, zapatrzeni w siebie i kosmos – tracimy kontakt z Ziemią. Nasz Raj, w naszych rękach, staje się Rajem Utraconym.

 

WWF, jedna z wiodących organizacji zajmujących Ochroną Przyrody na całym świecie, opracowała Wskaźnik Żyjącej Planety (Living Planet Index). Zbadano trendy w populacji 1 686 gatunków zwierząt na Ziemi. Okazało się, że w latach 1970 – 2005 liczebność gatunków lądowych zmniejszyła się o 33%, morskich - o 14%, a słodkowodnych - aż o 35%. Przez ostatnie sto lat liczba tygrysów żyjących na wolności spadła o 95%. Niektóre z podgatunków w całości wymarły. Populacja Tuńczyka Błękitnopłetwego zmalała o 85%.

 

W tym samym czasie wiele gatunków wygasło bezpowrotnie – w tym amerykański Gołąb Wędrowny. Prawdopodobnie był to najliczniejszy gatunek ptaka kiedykolwiek żyjący na Ziemi – zaś jego populację liczono w miliardach osobników. Jego zupełna eksterminacja zajęła zaledwie kilkadziesiąt lat. Zabito wszystkie – dla „zabawy”, na stół, oraz jako pokarm dla świń. W Polsce gasną Głuszce, Cietrzewie, Kraski, Podgorzałki, Rybołowy – żeby wymienić tylko niektórych. Nawet Wróble i Jaskółki stają się rzadsze. Los dużych drapieżników takich jak Rysie, Wilki czy Niedźwiedzie jest tak oczywiście trudny i niepewny, że nawet nie będziemy o nich tutaj mówić.

 

W Polsce, tak, jak na całym świecie, największym zagrożeniem dla przetrwania gatunków jest działalność człowieka. Zmieniamy klimat – a dramatyczne konsekwencje tego poznamy w przyszłości, chociaż ich zapowiedź obserwujemy już teraz. Niszczymy przestrzeń życiową roślin i zwierząt (siedliska). Tropimy, chwytamy i handlujemy nimi – a im bardziej zagrożony jest gatunek tym większy zysk przynosi w kryminalnym obrocie. Wreszcie zabijamy dla „sportu” i trofeów lub eksterminujemy masowo w obawie przed konkurencją. Często zabijamy po to, aby zaspokoić szczególne upodobania kulinarne tylko nielicznych. Często tłumaczymy to tradycją. I nie pamiętamy, że kiedyś, na przykład w Polsce, tradycyjnie polowano na Tury, a jeszcze zupełnie niedawno na Dropie. Dzisiaj żadnej z tych tradycji nie możemy utrzymać… Turów nie ma już nigdzie. Dropi nie ma już w Polsce. Poza Polską, na całym świecie, żyje ich już nie wiele więcej niż 30 tysięcy. Ale i tak należą do „szczęściarzy”, bo są gatunki, których całe światowe populacje liczą kilka sztuk. Czy im się „uda”? Bez naszej pomocy – nie!

 

Historia i kultura praktycznie każdego kraju i narodu jest pełna takich martwych już dzisiaj „tradycji”. Niestety zawsze one prowadziły do wygaśnięcia gatunku – jedynej w swoim rodzaju, wspaniałej i niepowtarzalnej linii życia. Ocenia się, że tylko ptaków mamy dzisiaj co najmniej o 1/3 (gatunków) mniej niż w czasach zanim skolonizowaliśmy Ziemię.

 

Naukowcy przewidują, że między innymi w wyniku zmian klimatu do roku 2050 może wyginąć nawet milion gatunków roślin i zwierząt. Tylko w Europie możemy stracić 50% wszystkich gatunków ptaków. O innych grupach zwierząt i dziko rosnących roślinach nawet nie wspominając. Innych części świata nawet nie wymieniając…

 

ONZ ogłosiła rok 2010 Rokiem Bioróżnorodności. Już wiemy, że jej utrata jest jednym z największych zagrożeń dla Ziemi – w tym również dla naszej, ludzkiej cywilizacji.

Wiemy już też, że naszym najpilniejszym współcześnie zadaniem jest powstrzymanie procesu wymierania życia na Ziemi - czyli ochrona Bioróżnorodności.

 

Komisja Europejska wydała specjalny komunikat i zobowiązała wszystkie kraje członkowskie do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków dla powstrzymania procesu utraty bioróżnorodności do roku 2010 oraz w latach następnych.

 

Bioróżnorodność na całej Ziemi przeżywa wielki kryzys. Ten kryzys w ostatnich latach zaczął przybierać na sile. Tymczasem życie na tej planecie jest ze sobą połączone w najbardziej niezwykłych kombinacjach. Życie na Ziemi nie wygląda jak choinka bożonarodzeniowa, na której szczycie zasiadł Człowiek – „Korona Stworzenia”. To bardzo ludzki, wygodny i antropocentryczny, punkt widzenia.

 

Tymczasem obraz życia oraz wzajemnych zależności znacznie lepiej oddaje widok ogromnego zwoju, nieprawdopodobnie splątanej… żyłki. Wszystkie elementy tego kłębowiska przenikają się wzajemnie i wszystkie są ze sobą pośrednio lub bezpośrednio związane – czyli zależą od siebie. Pozornie - na próżno szukać w niej logiki, porządku i struktury. Naturalnie - nie ma wątpliwości że one tam są – a już na pewno logika! Ale ogrom wzajemnych zależności jest praktycznie tak nieskończony jak wszechświat.

 

Nie ma znaczenia, czy mówimy o (jeszcze) bezkresnych lasach deszczowych w Dolinie Amazonki, czy o maleńkiej remizie pośród mazowieckich pól. W końcu wszystko i wszyscy na Ziemi jesteśmy ze sobą połączeni. Dzisiaj każdy skrawek Natury i każda Istota jest ważna.

Nigdy nie możemy mieć pewności co się stanie gdy wytniemy jeden z fragmentów tej plątaniny ziemskiego życia. Nie wiemy jak kolejne wycięcia, na które wciąż się odważamy, wpłyną na pozostałe części „żyłki”, ani na całą strukturę… Zwykle pojawia się reakcja łańcuchowa, a my uczymy się dopiero na błędach. Dramatyczne jest to, że niektórych już nie można naprawić.

 

Los, który dzisiaj spotyka innych – któregoś dnia może się stać naszym udziałem. W końcu Życie na Ziemi bez nas doskonale sobie poradzi – my bez Życia na Ziemi – nie.

 

Dobra wiadomość jest taka, że sprawy wciąż jeszcze zależą od nas. I chociaż nie będzie tak zawsze, być może zaledwie niedługo, to jednak dzisiaj jest jeszcze czas: na współ-odpowiedzialność, współ-działanie, współ-życie, na moralny wybór.

 

Bądźmy na pTAK!

 

Zanim będziemy za późno.

Autor: Brak

Źródło: Brak

Powiązane artykuły

Magurski Park Narodowy

Magurski Park Narodowy

05 październik 2010

Powstał 1995 roku, powierzchnia Parku wynosi 19438,9 ha, z czego pod ochroną ścisłą znajduje się 2407,7 ha, częściową – 16924,7 ha, krajobrazową – 57,0 ha. Powierzchnia otuliny to 22969 ha.

WIĘCEJ >
Polska i Polacy z lotu pTAKa.

Polska i Polacy z lotu pTAKa.

11 grudzień 2010

Czy rzeczywiście nieszczęściem wielu regionów Polski jest to, że ma tak dużo terenów zielonych?

WIĘCEJ >
Zapytanie ofertowe nr pTAK!3/02/02/2016

Zapytanie ofertowe nr pTAK!3/02/02/2016

19 luty 2016

dotyczy: usługi organizacji konferencji

WIĘCEJ >