Jestem na pTAK!

Życie w ogrodzie

KTO I PO CO ODWIEDZA NASZ OGRÓD

KTO I PO CO ODWIEDZA NASZ OGRÓD

 

Niewiele osób wie, jak bardzo złożona i mnoga jest struktura życia w krajobrazie zurbanizowanym. W szalonym tempie dostrzegamy czasami lecące w oddali ptaki jednak nie potrafimy rozróżnić najpospolitszych gatunków żyjących razem z nami. Ogród stwarza nam realną szansę na bliższe poznanie otaczającego nas świata. Możliwości prowadzenia obserwacji przez okno, tego, co dzieje się na zewnątrz naszego ogrodu nie zastąpi nam żadna relacja telewizyjna. Obcowanie z ptakami to niesamowita frajda oraz odskocznia od problemów dnia codziennego. Możliwość przeżywania spektakli, nigdy niepowtarzających się scenariuszy, odcinków raz po raz serwowanych nam przez naturę. To w końcu obserwacja łączenia w pary, zakładania gniazd czy też wychowywania młodych. To niezwykły spektakl w którym, dzięki naszemu zaangażowaniu w tworzenie enklaw zieleni, możemy uczestniczyć.

 

Nasz ogród może stać się domem dla wielu gatunków ptaków, o których istnieniu prawdopodobnie nie mamy pojęcia. Różnorodność gatunkowa roślin w naszym ogrodzie zapewnia stałą dostawę pokarmu dla zróżnicowanych grup zwierząt. Nie mniej w okresie zimowym mieszkańcy naszych ogrodów, szczególnie ptaki, potrzebują naszej pomocy. Wprawdzie długo utrzymujące się owoce niektórych drzew i krzewów a także bylin są pożywieniem dla nich, to jednak mogą okazać się one niewystarczające i w tym celu należy przygotować w zacisznej części ogrodu miejsce na karmnik, do którego chętnie zimą przylatuje duża ilość skrzydlatych przyjaciół.

 

SIKORA BOGATKA

 

Informacje ogólne: Sikorka bogatka jest naszą największą sikorą. Samiec i samica są prawie identycznie upierzone a odróżnia je jedynie grubość paska piersiowego, po którym można rozróżnić płeć – samce charakteryzują się grubszym pasem piersiowym. Głowa czarna z charakterystycznymi białymi policzkami. Bogatka jest popularnie występującym u nas ptakiem, często korzystającym z gościnności naszych ogrodów, parków, sadów, zagajników często w bliskim sąsiedztwie ludzi.

 

Długość ciała 14-16 cm

Rozpiętość skrzydeł 22cm

Masa ciała ok. 20-21 g

 

Sikorka bogatka, jako gość w naszej stołówce pojawia się już w październiku i chętnie korzysta ze stołówki do pierwszej dekady maja. Pojawia się zazwyczaj w ciągu tygodnia od wyłożenia pierwszej karmy. Żeruje w niewielkich stadkach dochodzących czasami do 25 osobników. Często panoszy się w karmniku strasząc inne osobniki unoszeniem skrzydeł i puszeniem. Bogatka chętnie korzysta zarówno z karmników właściwych jak i karmników naziemnych a także wszelkiego rodzaju karmideł wiszących. Bez problemu potrafi zawisnąć do góry nogami na słoninie zawieszonej na drzewie. Ziarna słonecznika przytrzymują natomiast palcami nóg i rozbijają rytmicznie dziobem wyjadając smakowity środek.

 

Rodzaj karmy:

słonina, smalec, słonecznik, przepołowione orzechy włoskie, konopie, kawałki pieczywa, margaryna, masło, kasza jęczmienna, kasza gryczana, płatki owsiane i jęczmienne.

 

SIKORA MODRA

 

Informacje ogólne: Sikorka modra, zwana również modraszką, jest widocznie mniejsza niż bogatka. Obie płcie jednakowo ubarwione. Grzbiet żółtozielony w odróżnieniu od żółtego brzuszka. Czapeczka na głowie, ogon i skrzydła niebieskie. U samicy czapeczka może być bledsza niż u samca. Policzki podobnie jak u bogatki białe.

 

Długość ciała ok. 11-13 cm

Rozpiętość skrzydeł ok. 20 cm

Masa ciała ok. 11 g

 

Sikorka modra, jako gość w naszej stołówce pojawia się już w październiku i chętnie korzysta ze stołówki do końca maja. Czas korzystania karmnika wygląda podobnie jak w przypadku bogatki jednak modraszka dłużej korzysta z dobrodziejstw karmnika. Mimo, iż jest mniejsza od bogatki częstokroć przegania ją z karmnika a nawet pobliskich drzew. Podobnie jak bogatka postępuje z ziarnami słonecznika porywając je z karmnika na pobliskie drzewa, rozdłubuje łupinkę by zjeść zawartość ziarnka. Żeruje zazwyczaj pojedynczo lub w parach. Karmę sypką wysypujemy do karmnika natomiast smalcem smarujemy gałęzie drzew słoninę wieszamy na haku lub drucie w pobliżu karmnika.

 

Rodzaj karmy:

słonina, smalec, słonecznik, przepołowione orzechy włoskie, konopie, kawałki pieczywa, margaryna, kasza gryczana, płatki owsiane i jęczmienne, mięso mielone niesolone, nasiona brzozy, dynia łuszczona.

 

SIKORA UBOGA

 

Informacje ogólne: Sikorka uboga rozmiarami przypomina modraszkę jednak odróżnia się od niej barwą upierzenia. Wierzch ciała jest brązowoszary a od spodu beżowo biały. Na głowie błyszcząca czarna czapeczka, natomiast na podbródku mała czarna plamka

 

Długość ciała ok. 13 cm

Rozpiętość skrzydeł ok. 20 cm

Masa ciała ok. 10-11 g

 

Sikorka uboga pokazuje się dosyć późno w karmniku i to zazwyczaj przy niesprzyjającej pogodzie podczas opadów śniegu lub deszczu. Pojawia się w grudniu i żeruje do drugiej połowy marca. Żeruje w parach porywając z karmnika kilka ziaren na raz i odlatuje na pobliskie drzewa, gdzie rozłupuje je jak sikora bogatka i modraszka. Mniejsza niż bogatka i modraszka często zjawia się w karmniku, kiedy inne ptaki spłoszone odlatują. Szybko przyzwyczaja się do ludzi i nie bojąc się ich żeruje nawet w bardzo bliskiej odległości od człowieka.

 

Rodzaj karmy:

słonina, smalec, słonecznik, przepołowione orzechy włoskie, konopie, kasza gryczana, owies, margaryna.

 

WRÓBEL DOMOWY

 

Informacje ogólne: Wróbel domowy wielkością przypomina sikorę bogatkę jednak jest bardziej krępy. Wierzch ciała samca jest brązowy z sinym brzuchem, policzki szare bez czarnej plamy, co odróżnia je od mazurków. Samice całe szarobrązowe na grzbiecie z wyraźnym paskowaniem.

 

Długość ciała ok. 14-15 cm

Rozpiętość skrzydeł ok. 21 cm

Masa ciała ok. 30 g

 

Wróbel przez cały rok chętnie korzysta z dokarmiania. Pokarmy sypkie przyjmuje chętnie w ciągu całego roku, pokarmy tłuste, w tym smalec i słoninę, zjada miesiącach zimowych tj. w grudniu, styczniu i lutym, natomiast orzechy włoskie i płatki owsiane od października do połowy maja. Żeruje w dużych koloniach mogących dochodzić nawet do 30 osobników zachowujących się w charakterystyczny bardzo hałaśliwy sposób. Pojawia się bardzo szybko po wyłożeniu karmy jednak spłoszony szybko odfruwa. Pokarm sypki chętnie pobiera z karmnika jak i z ziemi, pozostawiając po sobie w okolicy karmnika spory bałagan.

 

Rodzaj karmy:

nasiona traw, mak, len, margaryna, orzechy włoskie, płatki zbożowe, konopie, owies, pszenica, kasza jęczmienna, kawałki pieczywa, słonecznik, słonina, smalec, proso.

 

MAZUREK

 

Informacje ogólne: Mazurek często mylony z wróblem domowym jest od niego ciut mniejszy a cechą odróżniającą jest czarna plama na policzku. Mazurek ma brązowy wierzch głowy, a na skrzydłach dwie białe pręgi. Obie płcie ubarwiono jednakowo.

 

Długość ciała ok. 10–12 cm

Rozpiętość skrzydeł ok. 20–22 cm

Masa ciała ok. 24 g

 

Mazurki podobnie jak wróble chętnie oodwiedzają karmniki zarówno w okresie srogiej zimy jak i ładnej pogody. Z dużą regularnością pojawia się w miejscu wyłożenia pokarmu. Jednak w przeciwieństwie do wróbla, mazurek z dokarmiania korzsta od pażdziernika do połowy maja. Początkowo zjada proso i mieszanki przeznaczone dla kanarków by następnie przejść na płatki owsiane, konopie i słonecznik, w czasie mrożnych dni słoninę, margarynę i masło by zakończyć pobieranie pokarmu na pożywieniu sypkim takim jak len czy owies. Mazurek jest ptakiem towarzyskim tworzy duże stadka, które są zwinniejsze i bardziej ruchliwsze niż wróble.

 

Rodzaj karmy:

słonina, smalec, słonecznik, przepołowione orzechy włoskie, konopie, kasza gryczana, owies, margaryna.

 

DZIĘCIOŁ DUŻY

 

Informacje ogólne: Najpospolitszy z naszych dzięciołów. Ogon, skrzydła, grzbiet i wierzch głowy czarne. Od samicy, samca odróżnia jaskrawoczerwona poprzeczna pręga na tle głowy. Dolna część brzucha i podogonie jaskrawoczerwone. Na szyi dwie białe plamy.

 

Długość ciała ok. 23 cm

Rozpiętość skrzydeł ok. 44 cm

Masa ok. 88 g

 

Dzięcioł przylatuje do karmnika bez względu na pogodę. Swoją obecność zaznacza już w połowie listopada i korzysta ze słoniny oraz smalcu aż do końca maja. W dni mroźne z zalegającą długo pokrywą śnieżną jest bardzo częstym gościem. Ze względu na swoje rozmiary bez problemu przepędza inne ptaki z karmnika. Słoninę dla dzięcioła mocujemy na gałęzi, po której dzięcioł będzie miał możliwość wspinaczki. Dbajmy o to by dzięcioł miał zawsze świeżą słoninę i wymieniajmy ją, co 5 – 7 dni natomiast smalec co 3 – 6 dni.

 

Rodzaj karmy:

słonina, smalec, orzechy włoskie, kawałki pieczywa.

 

SROKA

 

Informacje ogólne: Charakterystyczne biało – czarne upierzenie. Samce zazwyczaj większe i cięższe od samic. Czarne upierzenie na skrzydłach i ogonie z charakterystycznym zielono - metalicznym błyskiem. Gniazduje często w bliskim sąsiedztwie siedzib ludzkich, w pobliżu wsi na miedzach, w zagajnikach. Częściej korzysta z drzew liściastych niż iglastych.

 

Długość ciała: ok. 40–48 cm

Rozpiętość skrzydeł: ok. 52–60 cm

Masa ciała ok. 180–230 g

 

Sroka w karmniku pojawia się sporadycznie od połowy listopada do końca lutego. Karmnik musi być duży by sroka swobodnie mogła się w nim zmieścić. Żeruje zazwyczaj w parach, rzadko w większych stadkach rodzinnych. Dzięki doskonałemu wzrokowi widzi najmniejszy ruch i nawet pojawienie się człowieka w oknie może spowodować, że porwie kawał słoniny uciekając na wysokie drzewa. Często robi spustoszenie odrywając kawałki słoniny lub salcu.

 

Rodzaj karmy:

słonina, smalec, kasza gryczana, mięso, kukurydza, pszenica, kasza jęczmienna, pieczywo.

 

KOWALIK

 

Informacje ogólne: Charakterystyczna sylwetka kowalika pozwala na szybkie jego poznanie. Krępa budowa ciała ze stosunkowo dużą głową i ostrym dziobem podobnym do dzięciołów sprawia, że trudno pomylić go z innym ptakiem. Obie płci ubarwione jednakowo. Wierzch ciała szaroniebieski, policzki i podbródek białe, przez oko przechodzi czarny pasek.

 

Długość ciała ok. 14 cm

Rozpiętość skrzydeł ok. 23-27 cm

Masa ok. 20 g

 

Kowaliki w karmniku pojawiają się już jesienią, przylot zaczyna się z początkiem października a kończy się w styczniu. Największą aktywność notuje się podczas złych warunków pogodowych tj. opadów śniegu i deszczu, mżawki, szronu i dużych mrozów. Żeruje pojedynczo lub w parze. Kowalik jest świetnym akrobatą i jako jedyny potrafi schodzić po pniu drzewa głową w dół. Podobnie jak sikory porywa ziarnka słonecznika i rozłupuje je ukryty w szparach drzewa. Mimo niewielkich rozmiarów jest bojowo nastawiony i bez problemu radzi sobie z sikorami, wróblami czy mazurkami.

 

Rodzaj karmy:

orzechy włoskie, słonecznik, smalec.

 

DZWONIEC

 

Informacje ogólne: Rozmiarami przypomina wróbla domowego. Wierzch ciała oliwkowozielony, natomiast spód żółtawy. Pokrywy skrzydeł szarawe. Charakteryzuje się mocnym dziobem oraz wyraźnie rozwidlonym ogonem. Dzwońce są pospolitymi ptakami żyjącymi w parkach i ogrodach.

 

Długość ciała ok. 15 cm

Rozpiętość skrzydeł ok. 27 cm

Masa ciała ok. 28 g

 

Dzwońce pojawiają się w karmniku pod koniec okresu jesiennego po pierwszych mrozach, głównie gdy panuje mróz i długo zalega pokrywa śnieżna. W okresie wiosennym, kiedy to naturalne zasoby są już na wyczerpaniu, jest regularnym gościem w zimowej stołówce. Jest niezwykle agresywny i często odstrasza inne ptaki w tym czyżyki, zięby, wróble, mazurki a także prowadzi częste bitwy z innymi dzwońcami. Początkowo chętnie sfruwa pod krzewy wybierając z ziemi to co wypada innym ptakom z karmnika. Żeruje w niewielkich stadkach a szczyt jego aktywności przypada na koniec stycznia i początek lutego.

 

Rodzaj karmy:

kasza jęczmienna, len, dynia łuszczona, rzepak, rzepik, słonecznik, konopie.

 

KOS

 

Informacje ogólne: Kosy są łatwe do poznania w porównaniu do innych ptaków. Samiec czarny z żółtym dziobem, wraz z wiekiem dziób robi się pomarańczowy. Wokół oka żółta obrączka. Samica oliwkowo brązowa, dziób natomiast brązowy. U obu płci nogi ciemnobrązowe. Żeruje często na trawnikach i opadłych liściach skąd wybiera ślimaki i owady.

 

Długość ciała ok. 24–27 cm

Rozpiętość skrzydeł ok. 34–40 cm

Masa ciała ok. 75–110 g

 

Kosy pojawiają się już po pierwszych opadach śniegu, szczególnie w przypadku długo utrzymującej się pokrywy śnieżnej. Pojawia się zazwyczaj w grudniu a żerowanie przy karmniku kończy w marcu. Przylatuje częściej przy niesprzyjającej pogodzie niż podczas dni słonecznych. Posuwa się charakterystycznym krokiem podfruwając pod krzewy, na ziemi przemieszcza się podskokami.

 

Rodzaj karmy:

suszony czarny bez, smalec, okruchy pieczywa, jarzębina, jałowiec, winogrona i jabłka.

 

ZIĘBA

 

Informacje ogólne: Zięba to jeden z ładniejszych naszych ptaków. Samce z ceglastoczerwonym spodem ciała, brzuchem i policzkami. Kark, boki szyi i górna część głowy niebieskoszare. Kolor dzioba w czasie lęgowym metalicznie szary poza nim różowy. Samice i młode ptaki wyraźnie jaśniejsze niż samce.

 

Długość ciała ok. 15 cm

Rozpiętość skrzydeł ok. 26 cm

Masa ciała ok. 21 g

 

Zięba pojawia się przy karmniku podobnie jak kos, po spadnięciu pierwszego śniegu i dużych mrozów. Karmnik odwiedza nielicznie, głównie są to zimujące samce. Zięba bardzo chętnie pobiera pokarm z ziemi wybierając ziarna rozsypywane przez inne ptaki spod drzew i krzewów. Praktycznie nigdy nie zalatuje do karmnika właściwego. Częściej pojawia się wiosną, kiedy to pomału wracają osobniki zimujące w cieplejszych krajach. Zięba jest niezwykle płochliwym ptakiem, do tego dosyć często odpędzanym przez inne gatunki. Często przeganiana jest przez dzwońce, jery i wróble.

 

Rodzaj karmy:

słonecznik, rzepik, rzepak, owies, len, proso, konopie, smalec.

 

JER

 

Informacje ogólne: Jer jest u nas ptakiem zimującym i pojawia się głównie w okresie zimowym. Głowa, poza podbródkiem, kark oraz grzbiet czarne. Rdzawo cynamonowe jest podgardle, szyja i pierś, natomiast kuper w kolorze białym.

 

Długość ciała ok. 14–17 cm

Rozpiętość skrzydeł ok. 25–28 cm

Masa ciała ok. 22–27 g

 

Jer pojawia się w dwóch okresach: podczas przelotów na stanowiska zimowe, kiedy to zatrzymuje się na odpoczynek (grudzień) w okresie srogiej zimy oraz wczesną wiosną podczas powrotów na swoje stanowiska podczas nawrotów zimy. Swoje przeloty kończy w kwietniu. Jer jest rzadkim gościem w karmniku, jednak w niesprzyjających warunkach (opady śniegu i mrozy) chętnie korzysta z jego dobrodziejstw. Jest znacznie mniej płochliwa niż zięba i bez problemu korzysta z karmy wyłożonej w karmniku lub butelek napełnionych gotowymi mieszankami. Często jednak przepłaszana jest przez dzwońce, mazurki i wróble.

 

Rodzaj karmy:

słonecznik, konopie, jarzębina, kukurydza, nasiona brzozy, orzechy ziemne, bukiew, rzepik.

 

SÓJKA

 

Informacje ogólne: sójka jest średnim ptakiem z rodziny krukowatych zamieszkującym lasy liściaste, parki i duże ogrody obfitujące w owady, ślimaki i żołędzie. Najbarwniejsza z naszych ptaków krukowatych. Większa część ciała brązowa z różowym odcieniem. Podgardle białe z czarnym pasem tzw. wąsem ciągnącym się od dzioba. Na skrzydłach charakterystyczne lusterka: białe oraz niebieskie z czarnym prążkowaniem.

 

Długość ciała ok. 32-35 cm

Rozpiętość skrzydeł ok. 52-58 cm

Masa ok. 150-180 g

 

Sójki pojawiają się w karmniku podczas siarczystych mrozów i długo zalegającej pokrywy śnieżnej. Pokazuje się w połowie listopada i żeruje do drugiej połowy marca. Sójka ze względu na swoje rozmiary przepędza inne ptaki z karmnika. Chętnie wynosi na pobliskie drzewa rozłupane na pół orzechy włoskie. Równie chętnie jak orzechy sójka wyjada kawałkami słoninę. Żeruje pojedynczo, rzadziej w parach.

 

Rodzaj karmy:

słonina, smalec, orzechy włoskie, pszenica, proso, kasza jęczmienna, kawałki pieczywa, kukurydza.

 

RUDZIK

 

Informacje ogólne: rudzik to niewielki ptak z rodziny muchołówek pospolity w całym kraju. Krępa budowa ciała z dużą głową na cienkich nóżkach. Charakterystyczne rdzawe upierzenie na piersi oraz bokach głowy. Wierzch ciała oliwkowo szary, spód szary. Kuper, ogon i pokrywy nadogonowe brązowe. Duże ciemne oczy.

 

Długość ciała ok. 14 cm

Rozpiętość skrzydeł ok. 22 cm

Masa ciała ok. 16–18 g

 

Rudzik w karmniku może pojawiać się w grudniu, kiedy to panuje siarczysty mróz z długo zalegającą pokrywą śnieżną. Częściej jednak pokazuje się wczesną wiosną głównie na przełomie marca i kwietnia. Ze względu na niewielkie rozmiary jest często przeganiany z karmnika, stąd też często cierpliwie wyczekuje na moment, w którym bezpiecznie będzie mógł dostać się do pożywienia. Podobnie jak sikorki ubogie korzysta z chwili, kiedy inne ptaki zostaną spłoszone. Żeruje pojedynczo przyjmując często charakterystyczną pozę ze zwieszonymi skrzydłami.

 

Rodzaj karmy:

płatki owsiane, rzepik, pieczywo, len, smalec, winogrona.

 

GRUBODZIÓB

 

Informacje ogólne: Największy nasz łuszczak, nielicznie lęgowy, o charakterystycznej budowie ciała i mocnym dziobie. Upierzenie brązowe i w różnych odcieniach brązu. Na spodzie jaśniejsze niż na grzbiecie. Na skrzydłach biała plama, lotki połyskują metalicznie na granatowo. Dziób w szacie godowej jest ciemnoszary wręcz metaliczny, a w czasie spoczynku blado beżowy. Samice o bledszej kolorystyce upierzenia.

 

Długość ciała ok. 18 cm

Rozpiętość skrzydeł ok. 32 cm

Masa ciała ok. 50–55 g

 

Grubodzioby, podobnie jak jery, przylatują do karmnika w dwóch okresach: w grudniu podczas mroźnych dni z grubą pokrywą śnieżną utrudniającą dostęp do naturalnej bazy pokarmowej oraz wiosną w marcu i kwietniu, kiedy to kończą się naturalne zapasy. Grubodziób jest ptakiem agresywnym i gdy tylko dostanie się do karmnika przepędza z niego inne ptaki, nawet większe od siebie. Żeruje zazwyczaj w niewielkich stadach, w których wybuchają zażarte kłótnie.

 

Rodzaj karmy:

słonecznik, pestki czereśni, pestki wiśni, pestki śliwek, konopie, jałowiec, nasiona grabu i łuszczonej dyni.

 

TRZNADEL

 

Informacje ogólne: Pospolity w całym kraju, zimuje trzymając się osad ludzkich gdzie ma możliwość zdobycia pożywienia. Samiec z żółtą głową, brązowawymi i szarobrązowymi podłużnymi paskami. Spód ciała żółty, z kasztanowatą piersią. Wierzch ciała rdzawo brązowy, kuper natomiast rdzawy. Samica oliwkowo brązowa o nieco bardziej stonowanych barwach, z wyraźniejszym kreskowaniem na głowie i spodzie ciała. W okresie spoczynkowym barwa samca jak i samicy jaśniejsza i mniej kontrastowa.

 

Długość ciała ok. 16–17 cm

Rozpiętość skrzydeł ok. 23–29 cm

Masa ciała ok. 28–30 g

 

Trznadel jest typowym mieszkańcem pól i do karmników zalatuje wyjątkowo w okresach mroźnej długo utrzymującej się zimy w styczniu i lutym. Często przepędzany przez wróble i mazurki z karmnika, zazwyczaj korzysta więc z tego, co spadło na ziemię. Podskakując między krzewami wybiera najsmakowitsze kąski.

 

Rodzaj karmy:

owies, słonecznik, pieczywo.

 

Sporadycznie w okresach długo utrzymującej się pokrywy śnieżnej i związanych z tym trudnościami w miejscu dokarmiania mogą pojawić się także: szczygły, raniuszki, czyżyki, czeczotki, gołębie miejskie, jemiołuszki, sikorki czubate, kuropatwy, bażanty, skowronki, świergotki, paszkoty, śnieguły, dzierlatki, kapturki, strzyżyki, na dużych stawach łabędzie, mewy, kaczki i łyski. Odpowiednio urządzony ogród będzie stanowił swoistą enklawę zaspokajającą potrzeby ptaków. Stanie się dla nich w szybkim czasie atrakcyjny przez cały rok – zimą jako stołówka a latem jako miejsce gniazdowania i schronienia. Odpowiednio ważnym elementem jest karmnik i jego usytuowanie oraz zespoły drzew i krzewów, które nie wymagają ciągłej pielęgnacji i oddalone są w znacznym stopniu od szlaków komunikacyjnych, zapewniając spokój gniazdującym ptakom.

 

Miejsce specjalnie przeznaczone dla ptaków warto urozmaicić mieszanką krzewów owocujących takich jak: bez czarny i koralowy, berberys, jarzębina, morwy, kalina, tarnina, jabłoń, cis, jałowiec, dzika róża a z bylin liliowca, babki pospolitej, bylicy pospolitej i polnej, chabrów, gorczycy, komosy białej, ostrożni czy też gwiezdnicy pospolitej, których owoce i nasiona są chętnie zjadane przez ptaki. Żywopłot z ligustru lub buka stanie się ulubionym miejscem schronienia i żerowania takich ptaków jak wróble, mazurki i kosy. Pnącza winobluszczu pięciolistkowego, powojników i bluszczu pospolitego staną się ulubionym miejscem żerowania rudzików i czyżyków.

 

Pamiętać musimy jednak, że ptaki jedzące ciemne owoce swoimi odchodami brudzić będą okolice. Z owocodajnych krzewów lubianych przez szpaki, drozdy, kwiczoły, jemiołuszki i szczygły posadźmy irgę, mahonie, głóg, jarzębinę, świdośliwę czy też śnieguliczkę.