Parki Narodowe & Rezerwaty

Roztoczański Park Narodowy

Powstał w 1974 roku w celu ochrony najcenniejszych przyrodniczo obszarów Roztocza Środkowego w dolinie górnego Wieprza, charakteryzujących się występowaniem obok siebie gatunków ciepłolubnych i północnych oraz nizinnych i górskich.

Powierzchnia Parku wynosi 8483 ha, w tym lasy zajmują 8102 ha (95,5%). Ochroną ścisłą objęto 806 ha (9,5%).

 

Bogaty świat roślin obejmuje 700 gatunków roślin naczyniowych, m.in. charakterystyczne dla Karpat i Sudetów gatunki górskie (czosnek niedźwiedzi i siatkowaty, paprotnica sudecka, kokorycz okółkowa, paprotnik kolczysty, żywiec gruczołowaty) i relikty (kokoryczka okółkowa, groszek wschodnio-karpacki, tojad dzióbaty, lepiężnik biały). Stwierdzono występowanie 64 gatunków objętych ochroną ścisłą i 46 gatunków specjalnej troski.

 

Na terenie Parku wyróżniono 19 zespołów roślinności leśnej i 28 zespołów roślinności nieleśnej. Obszar Parku obfituje w mszaki (195 gatunków) i grzyby (1004 gatunki). W latach 70-tych na obszarze Parku licznie występowały porosty (ok. 300 gatunków, w tym wiele rzadkich), jednak wskutek zanieczyszczeń przemysłowych do dziś przetrwało ok. 30% spośród nich.

 

Lasy stanowią ok. 95% powierzchni Parku. Największą powierzchnię zajmuje buczyna karpacka (ok. 25% powierzchni Parku) i bór sosnowy (ok. 18%), zagrożony obecnie na skutek zmian stosunków wodnych, wzbogacania gleb w składniki odżywcze pochodzące z nawozów (eutrofizacja) i ekspansji gatunków liściastych. Występują też bory mieszane i świetliste dąbrowy oraz zagrożone torfowiska wysokie. Ok. 31% Parku zajmują lasy przekształcone przez człowieka.

 

Ekosystemy nieleśne zajmują niewiele ponad 1% powierzchni Parku i skupione są w dwóch kompleksach: wzdłuż doliny Wieprza i w zespole stawów „Echo” oraz rozproszone w postaci śródleśnych łąk. W istotny sposób urozmaicają krajobraz i zwiększają bioróżnorodność Parku. Najcenniejsze zbiorowiska nieleśne to: kontynentalne torfowisko wysokie, zespół turzycy nitkowej, mszary z turzycą dzióbkowatą, zespół turzycy obłej, zespół manny fałdowanej.

 

Fauna Parku to przede wszystkim gatunki leśne, ale także charakterystyczne dla muraw łąkowych. Ochronie gatunkowej ścisłej i częściowej podlega 269 gatunków zwierząt. Wśród najliczniej występujących bezkręgowców (ok. 3400 gatunków) spotkać można m.in. tygrzyka paskowanego, biegacze, mieniaka tęczowca, pazia królowej, szlaczkonia torfowca, rohatyńca nosorożca, borodzieja próchnika, zgrzypika twardokrywka i wiele innych. Na specjalną uwagę zasługują gatunki żyjące w rozłożonym drewnie takie jak wynurt.

 

W Parku żyją 24 gatunki kręgowców wodnych ( w tym minóg zagrożony ukraiński i m.in. chronione – słonecznica, śliz, koza, piskorz, głowacz białopłetwy), 12 gatunków płazów (m.in. liczna ropucha szara, żaby brunatne i zielone, grzebiuszka ziemna, traszka zwyczajna oraz rzadka traszka grzebieniasta), 6 gatunków gadów z żółwiem błotnym, 209 gatunków ptaków (130 lęgowych) i 54 gatunki ssaków (w tym dwa gatunki obce – piżmak i jenot).

 

Niestety zanik siedlisk i bezpośrednie zabijanie doprowadziły do wytępienia węża Eskulapa, nie występuje tu również niegdyś spotykany gniewosz plamisty.

 

Wśród ptaków warte wymienienia są dzięcioły białogrzbiety, zielonosiwy, zielony i czarny, bocian czarny, siniak, świergotek drzewny, ortolan, derkacz, pliszka górska i sporadycznie występujące bąk i zielonka. Z drapieżnych gniazduja tu: orlik krzykliwy, trzmielojad, myszołów, jastrząb i krogulec. W Parku stwierdzono występowanie 8 gatunków sów, w tym puszczyka uralskiego, płomykówki, sporadycznie goszczące puchacz i włochatka. Podczas wędrówek zobaczyć można rybołowa, bielika, orła przedniego, drzemlika, ślepowrona, żołnę, ogorzałkę.

 

Do pospolitych ssaków należą: jelenie, sarny, dziki, ryjówki. Można tu zobaczyć też rysia, wilka, wydrę, zębiełka białawego, rzęsorka rzeczek, czasem zachodzi tu łoś. Nietoperze reprezentowane są przez 14 gatunków. W przeszłości występowały tu tur, żubr, tarpan, żbik i niedźwiedź brunatny, który pod wpływem rozwoju osadnictwa wycofał się z tego terenu.

 

Osobliwością Parku są koniki polskie, których hodowla rozpoczęła się w 1982 roku. Celem hodowli jest utrzymanie populacji konika polskiego w niemal naturalnym siedlisku, bez ingerencji człowieka. Działania człowieka w ostoi koników ogranicza się do dokarmiania w okresie zimowym.

 

Na terenie Parku istnieje pięć szlaków turystycznych, dziewięć pieszych ścieżek poznawczych oraz trasa rowerowa do Florianki.

 

Roztoczański Park Narodowy

Plażowa 2 22-470 Zwierzyniec

(+48 84) 687 20 66, (+48 84) 687 22 86,

fax. (+48 84) 687 20 66

e-mail: sekretariat@roztoczanskipn.pl

e-mail: rpn@roztoczanskipn.pl

www.roztoczanskipn.pl

Autor: brak

Źródło: brak

Powiązane artykuły

Wieszanie budek lęgowych to dziecinnie proste zajęcie

Wieszanie budek lęgowych to dziecinnie proste zajęcie

24 kwiecień 2013

Jak jednak powiedzieć w przedszkolu o konieczności wieszania budek lęgowych? Jak ukazać ich istotną rolę w przyrodzie - jako ekwiwalent utraconych miejsc lęgowych dla wielu gatunków ptaków? Nawet pisanie i mówienie o tym dorosłym nie jest łatw

WIĘCEJ >
JiM Śmieci Przykładem

JiM Śmieci Przykładem

18 czerwiec 2013

Zaprzyjaźniona Fundacja Pomocy Dzieciom Jaś i Małgosia zorganizowała wyjątkową akcję dla dzieci - jako przykład ciekawych działań edukacyjnych, którym chcemy się z Wami podzielić.

WIĘCEJ >
Taki mały, niepozorny jeż

Taki mały, niepozorny jeż

28 maj 2013

Jeża zna każdy, jeża lubi każdy, ale czy wiemy o jeżu wszystko? Sprawdźmy.

WIĘCEJ >