Parki Narodowe & Rezerwaty

Roztoczański Park Narodowy

Powstał w 1974 roku w celu ochrony najcenniejszych przyrodniczo obszarów Roztocza Środkowego w dolinie górnego Wieprza, charakteryzujących się występowaniem obok siebie gatunków ciepłolubnych i północnych oraz nizinnych i górskich.

Powierzchnia Parku wynosi 8483 ha, w tym lasy zajmują 8102 ha (95,5%). Ochroną ścisłą objęto 806 ha (9,5%).

 

Bogaty świat roślin obejmuje 700 gatunków roślin naczyniowych, m.in. charakterystyczne dla Karpat i Sudetów gatunki górskie (czosnek niedźwiedzi i siatkowaty, paprotnica sudecka, kokorycz okółkowa, paprotnik kolczysty, żywiec gruczołowaty) i relikty (kokoryczka okółkowa, groszek wschodnio-karpacki, tojad dzióbaty, lepiężnik biały). Stwierdzono występowanie 64 gatunków objętych ochroną ścisłą i 46 gatunków specjalnej troski.

 

Na terenie Parku wyróżniono 19 zespołów roślinności leśnej i 28 zespołów roślinności nieleśnej. Obszar Parku obfituje w mszaki (195 gatunków) i grzyby (1004 gatunki). W latach 70-tych na obszarze Parku licznie występowały porosty (ok. 300 gatunków, w tym wiele rzadkich), jednak wskutek zanieczyszczeń przemysłowych do dziś przetrwało ok. 30% spośród nich.

 

Lasy stanowią ok. 95% powierzchni Parku. Największą powierzchnię zajmuje buczyna karpacka (ok. 25% powierzchni Parku) i bór sosnowy (ok. 18%), zagrożony obecnie na skutek zmian stosunków wodnych, wzbogacania gleb w składniki odżywcze pochodzące z nawozów (eutrofizacja) i ekspansji gatunków liściastych. Występują też bory mieszane i świetliste dąbrowy oraz zagrożone torfowiska wysokie. Ok. 31% Parku zajmują lasy przekształcone przez człowieka.

 

Ekosystemy nieleśne zajmują niewiele ponad 1% powierzchni Parku i skupione są w dwóch kompleksach: wzdłuż doliny Wieprza i w zespole stawów „Echo” oraz rozproszone w postaci śródleśnych łąk. W istotny sposób urozmaicają krajobraz i zwiększają bioróżnorodność Parku. Najcenniejsze zbiorowiska nieleśne to: kontynentalne torfowisko wysokie, zespół turzycy nitkowej, mszary z turzycą dzióbkowatą, zespół turzycy obłej, zespół manny fałdowanej.

 

Fauna Parku to przede wszystkim gatunki leśne, ale także charakterystyczne dla muraw łąkowych. Ochronie gatunkowej ścisłej i częściowej podlega 269 gatunków zwierząt. Wśród najliczniej występujących bezkręgowców (ok. 3400 gatunków) spotkać można m.in. tygrzyka paskowanego, biegacze, mieniaka tęczowca, pazia królowej, szlaczkonia torfowca, rohatyńca nosorożca, borodzieja próchnika, zgrzypika twardokrywka i wiele innych. Na specjalną uwagę zasługują gatunki żyjące w rozłożonym drewnie takie jak wynurt.

 

W Parku żyją 24 gatunki kręgowców wodnych ( w tym minóg zagrożony ukraiński i m.in. chronione – słonecznica, śliz, koza, piskorz, głowacz białopłetwy), 12 gatunków płazów (m.in. liczna ropucha szara, żaby brunatne i zielone, grzebiuszka ziemna, traszka zwyczajna oraz rzadka traszka grzebieniasta), 6 gatunków gadów z żółwiem błotnym, 209 gatunków ptaków (130 lęgowych) i 54 gatunki ssaków (w tym dwa gatunki obce – piżmak i jenot).

 

Niestety zanik siedlisk i bezpośrednie zabijanie doprowadziły do wytępienia węża Eskulapa, nie występuje tu również niegdyś spotykany gniewosz plamisty.

 

Wśród ptaków warte wymienienia są dzięcioły białogrzbiety, zielonosiwy, zielony i czarny, bocian czarny, siniak, świergotek drzewny, ortolan, derkacz, pliszka górska i sporadycznie występujące bąk i zielonka. Z drapieżnych gniazduja tu: orlik krzykliwy, trzmielojad, myszołów, jastrząb i krogulec. W Parku stwierdzono występowanie 8 gatunków sów, w tym puszczyka uralskiego, płomykówki, sporadycznie goszczące puchacz i włochatka. Podczas wędrówek zobaczyć można rybołowa, bielika, orła przedniego, drzemlika, ślepowrona, żołnę, ogorzałkę.

 

Do pospolitych ssaków należą: jelenie, sarny, dziki, ryjówki. Można tu zobaczyć też rysia, wilka, wydrę, zębiełka białawego, rzęsorka rzeczek, czasem zachodzi tu łoś. Nietoperze reprezentowane są przez 14 gatunków. W przeszłości występowały tu tur, żubr, tarpan, żbik i niedźwiedź brunatny, który pod wpływem rozwoju osadnictwa wycofał się z tego terenu.

 

Osobliwością Parku są koniki polskie, których hodowla rozpoczęła się w 1982 roku. Celem hodowli jest utrzymanie populacji konika polskiego w niemal naturalnym siedlisku, bez ingerencji człowieka. Działania człowieka w ostoi koników ogranicza się do dokarmiania w okresie zimowym.

 

Na terenie Parku istnieje pięć szlaków turystycznych, dziewięć pieszych ścieżek poznawczych oraz trasa rowerowa do Florianki.

 

Roztoczański Park Narodowy

Plażowa 2 22-470 Zwierzyniec

(+48 84) 687 20 66, (+48 84) 687 22 86,

fax. (+48 84) 687 20 66

e-mail: sekretariat@roztoczanskipn.pl

e-mail: rpn@roztoczanskipn.pl

www.roztoczanskipn.pl

Autor: brak

Źródło: brak

Powiązane artykuły

Czy możemy zmienić świat?

Czy możemy zmienić świat?

16 październik 2013

Sceptycy powiedzą zdecydowanie "nie", realiści powiedzą "nie", optymiści powiedzą zdecydowanie "tak". Więc kogo słuchać? Słuchajcie państwo nas! Każdy może zmieniać świat na lepsze. My tak zrobiliśmy razem z podopiecznymi Stowarzyszenia Mie

WIĘCEJ >
Gęsiówka (Gęś) Egipska

Gęsiówka (Gęś) Egipska

18 październik 2013

Najświętszy ptak starożytnych Egipcjan. Kolorowa jak kaczka, a żyje jak gęś: skubie trawę i łączy się w pary na całe życie. A może żyć długo – nawet 25 lat.

WIĘCEJ >
Zapytanie ofertowe

Zapytanie ofertowe

16 maj 2014

Dotyczy: projektu graficznego oraz składu elektronicznego materiałów promocyjnych Kampanii Bądź na pTAK!

WIĘCEJ >